
Müşteri hizmetleri susunca ürün iyileşmiş sayılır mı?
Bir masa lambası düşünelim. Güzel bir lamba. İnce bir gövdesi, ağır bir tabanı, üzerinde de tek bir düğmesi var. Düğmeye basınca ışık yanıyor. Bir daha basınca kapanıyor.
Ürün sayfasında ışığın kısılabildiği yazıyordu. Ama düğmeyi çeviremiyorsunuz. Başka bir düğme de yok. Birkaç kez basıyorsunuz. Lamba açılıp kapanıyor. Bu konuda aranızda oldukça tutarlı bir ilişki kurulmuş durumda.
Markanın sitesindeki yapay zekâ asistanına soruyorsunuz. Cevap hemen geliyor: Işığı kısmak için düğmeye basılı tutmanız gerekiyor.
Deniyorsunuz, oluyor. Teşekkür edip pencereyi kapatıyorsunuz.
Destek sistemi açısından gayet iyi bir sonuç. Müşteri beklemedi, doğru bilgiye ulaştı, bir çalışanın zamanını almadı. Lambanın ışığı da artık istediği seviyede.
Birkaç gün sonra başka biri aynı şeyi soruyor. Sonra bir başkası. Asistan hepsine doğru cevap veriyor. Şirketin bu soruya cevap vermekte giderek daha iyi olduğunu söyleyebiliriz. Lambanın kullanımının daha anlaşılır hâle geldiğine dair ise henüz bir bilgimiz yok.
Ürün tasarımı açısından beni ilgilendiren yer burası.
Yapay zekâyla destek vermenin değerini görmek zor değil. Akşam evde lambasını kuran insanın, şirketin ertesi sabah mesaiye başlamasını beklememesi iyi bir şey. Bir destek çalışanının da gününü aynı düğmeyi tarif ederek geçirmesine gerek kalmıyor. Kimsenin mesleki gelişim planında “basılı tutmayı sekiz dilde açıklamak” diye bir hedef olduğunu sanmıyorum.
Ama bu kolaylığın şirketin içinde neyi değiştirdiğine de bakmak gerekiyor.
Bir destek ekibi aynı soruyla sürekli karşılaştığında, o tekrarın bir ağırlığı olur. Görüşmeler uzar, sıra birikir, çalışanlar birbirine “yine aynı konu” der. İyi işleyen bir organizasyonda bu bilgi bir noktada ürünü tasarlayan insanlara ulaşabilir. Elbette her zaman ulaşmaz. Bazen destek ekibi yıllarca aynı şeyi anlatır, tasarım ekibi de yeni renkler üzerinde çalışır.
Yine de ortada bir rahatsızlık vardır. Birinin zamanını alan, bütçede görünen, toplantıda dile gelebilen bir şey.
O soruyu cevaplamanın maliyeti düştüğünde, ürünün etrafındaki bu rahatsızlık da azalabilir. Müşteri hâlâ açıklamaya ihtiyaç duyuyordur. Şirketin bunu hissetme biçimi değişmiştir.
Buradan yapay zekânın şirketleri müşterilerinden uzaklaştırdığı sonucuna hemen varmak istemiyorum. Aynı teknoloji, daha önce kimsenin bütünüyle okuyamadığı konuşmaların içindeki tekrarları bulmakta da işe yarayabilir. Örneğin Intercom’un Topics Explorer aracı, destek konuşmalarını yapay zekâyla konulara ayırıyor ve hangi konuların ne kadar görüşme yarattığını gösteriyor. Böyle bir araç, ekibin hafızasında dağınık duran bir gözlemi görünür hâle getirebilir.
Yani lambanın düğmesini soran insanların ortak bir yerde görünmesi mümkün. Hatta eskisinden daha kolay olabilir.
Bundan sonra ne yapılacağı ise şirketin neyi öğrenmek istediğine bağlı.
Aynı sorunun tekrarlandığını gören ekip, asistanın cevabını iyileştirebilir. Daha kısa bir açıklama yazabilir, küçük bir video ekleyebilir, cevabı müşterinin diline göre düzenleyebilir. Bunların hepsi faydalı işler. O akşam masasında oturan insanın ihtiyacını karşılar.
Ürün ekibine gidecek bilgi biraz daha farklıdır: İnsanlar lambanın ışığının kısılabildiğini biliyor, fakat bunu nasıl yapacaklarını düğmeden anlayamıyor.
Bu bilgiyle yapılabilecekler çoğalır. Ambalaj açılırken görülen küçük bir kart yeterli olabilir. Düğmenin yanındaki bir işaret işe yarayabilir. Belki etkileşimin kendisini değiştirmek gerekir. Belki de lambanın sade görünümünü korumak için ilk kullanımda kısa bir açıklamanın gerekli olduğu kabul edilir.
Her tekrar eden soru, ürünün yeniden tasarlanmasını gerektirmez. Tek düğmenin anlaşılır bir estetik veya üretim gerekçesi olabilir. Kullanıcıların bir şeyi öğrenmesi de başlı başına tasarım kusuru sayılmaz. Ancak bu kararın gerçekten verilmiş olmasıyla, sorunun destek tarafından sessizce karşılanması arasında fark var.
Bir de raporlarda kullandığımız kelimeler var.
“Çözüldü” bunların en rahatlatıcılarından biri. İş tamamlanmış gibi hissettiriyor. Oysa bir destek sisteminin çözüm saydığı şeyin nasıl tanımlandığını okumak gerekebiliyor. Intercom’un Fin raporlarında, müşterinin olumlu geri bildirim verdiği görüşmelerin yanında bir çalışanla konuşmayı talep etmediği görüşmeler de ilgili çözüm ölçümüne girebiliyor.
Bu tür bir ölçüm operasyonu takip etmek için kullanılabilir. Yalnız, müşteri konuşmaya devam etmediğinde evinde ne olduğunu bütünüyle bilmiyoruz. Lambanın düğmesini öğrenmiş olabilir. Başka bir yerde cevap bulmuş olabilir. O akşam uğraşmaktan vazgeçmiş de olabilir.
Üstelik müşteri açıkça “teşekkürler, oldu” dediğinde bile ürün ekibinin öğreneceği bir şey kalabilir. Örneğimizde lamba çalışıyor, müşteri memnun, görüşme gerçekten çözülmüş. Fakat bir sonraki müşterinin de aynı açıklamaya ihtiyaç duyma ihtimali yerinde duruyor.
Bence destek otomasyonunda kolayca gözden kaçabilecek kısım bu: Başarıyla cevaplanan soruların da incelenmeye değer olması.
Yalnızca asistanın cevap veremediği konuşmalara bakarsak bilgi eksiklerini bulabiliriz. Ürünün insanlara nerede iş çıkardığını anlamak için doğru cevap verdiği konuşmaların bir kısmını da okumamız gerekir. Bir sorunun cevabını çok iyi biliyor olmak, o sorunun neden bu kadar sık sorulduğunu açıklamıyor.
Afterlayer’ı düşünürken satış sonrasıyla ilgili ilgimi çeken şeylerden biri de bu. Kurulum, bakım ve onarım sırasında ortaya çıkan ihtiyaçlar, ürün hakkında son derece somut bilgiler taşıyor. İnsanların hangi adımda durduğu, hangi parçayı tanıyamadığı, hangi açıklamadan sonra devam edebildiği görülebilir. Bunlar bir sonraki ürün kararında kullanılabilecek gözlemler.
Tabii ziyaret sayılarına bakıp hemen karar vermek de fazla rahat olur. Bir yardım sayfası, ürün çok sattığı için çok açılıyor olabilir. Aynı kişi açıklamayı anlamadığı için tekrar tekrar dönüyor olabilir. Destekle hiç konuşmayanların ne yaşadığını da ayrıca araştırmak gerekebilir. Verinin bir araya gelmesi, kendiliğinden iyi bir yorum üretmiyor.
Yine de ürünün belirli bir adımında tekrar eden bir güçlük varsa, bunun şirket içinde bir yere ulaşmasını beklemek makul. Bir sonraki modelde ele alınabilir, mevcut ürünün kutusuna eklenen bilgi değişebilir veya iyi gerekçelerle olduğu gibi bırakılabilir. En azından konu, cevap metnini yazan kişinin masasından biraz daha ileri gitmiş olur.
Lambaya dönersek, yapay zekâ asistanının verdiği cevap işini yaptı. O akşam ışık ayarlandı, insan masasında oturmaya devam etti. Bunun değerini küçümsemeye gerek yok.
Ben o görüşmenin bir kopyasını lambayı tasarlayan ekibe de göndermek isterdim. Yanına, aynı sorunun ne kadar sık geldiğini ekleyerek. Belki düğmenin yanında küçük bir işareti denemeye karar verirlerdi. Sonra da o işaretin kimseye bir şey anlatıp anlatmadığına bakardık.